ตอนที่ 21 ตลาดแบบไหน “เล่นแล้วได้ตังค์”
การ
อ่านอารมณ์ตลาด ถ้า “รายย่อย” สงบเสงี่ยมเจียมตัว “ฝรั่ง” ไม่เข้า
บอกได้เลยว่าเล่นหุ้นไม่ได้ตังค์ ถ้าจะเล่นหุ้นให้ได้กำไร
รายย่อยต้องมีจุดมั่นใจ นักเก็งกำไรแห่กันเข้ามาเล่นตามน้ำ ตลาดแบบนี้
“ได้ตังค์” ตลาดหุ้นแบบไหนที่เล่นหุ้นแล้วไม่ค่อยได้ตังค์…? (น่าเบื่อ)
“เสี่ย
ยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์บอกว่า กรณีที่ “รายย่อย” สงบเสงี่ยมเจียมตัวและ
“ฝรั่ง” ไม่เข้า ตลาดหุ้นช่วงนั้นจะเงียบเหงา(ไม่น่าเล่น)
บอกได้เลยเล่นหุ้นไปก็ไม่ได้เงิน อยู่นิ่งๆดีที่สุด
ถ้าคิดให้เป็นหลักวิทยาศาสตร์ อธิบายได้ว่า เพราะเงินไม่มีมาหมุน
“ทำกำไรยาก” “ถ้าจะเล่นหุ้นแล้วได้เงิน “รายย่อย” ต้องมีจุดมั่นใจ
นักเก็งกำไรต้องตาม(น้ำ)กันแหลก! หุ้นมันจะวิ่งจู๊ด
หรือขึ้นไปทำนิวไฮ(จุดสูงสุดใหม่)ได้” เสี่ยยักษ์อธิบายว่า
ช่วงที่หุ้นขาขึ้นมันจะมีจังหวะ “พักตัว” จากนั้นให้สังเกตว่า
มักจะมีข่าวดีมา “หนุน” จังหวะสองที่ทุกคนมองว่าราคามันวิ่งขึ้นไปทำ
“นิวไฮ” ช่วงนี้แหละ นักเก็งกำไรจะแห่ตามกันแหลก!!
ทั้ง
นี้ สำหรับช่วง “พักตัว” ในหุ้นพื้นฐานดีๆจะใช้เวลาค่อนข้างนาน
ไม่ค่อยรีบร้อนขึ้น (จะตรงกันข้ามกับหุ้นปั่น ที่รีบร้อนขึ้น) ยกตัวอย่าง
หุ้น ปตท. เวลาเขาจะทำหุ้นตัวนี้ เขาจะต้องค่อยๆเก็บ บีบให้เหลือแต่คนที่
“ใจถึง” จริงๆ พอทุกคนหมดแรง มันก็จะ “วิ่ง”
“ยิ่ง
หุ้นตัวใหญ่ ถ้าเขารู้ว่าตอนไอพีโอ มีคนไปแย่งกันจอง(หุ้นไม่พอขาย)
พอเข้าตลาดมาปั๊บ! เขาจะพยายามกดราคา เพื่อกดลงมารับต่ำๆ
ถ้าวันแรกเปิดมาสูง เขาก็จะเทรดให้หุ้นต่ำลงมาก่อน …แต่คุณดู
พอมันเก็บของ(สะสมหุ้น)ได้พอแล้ว สังเกตว่า “วอลุ่มพีค” (เก็บของได้แล้ว)
ราคาปรับตัวลงมาเสร็จ คราวนี้ปริมาณซื้อขายจะไม่ได้เยอะ
สภาพคล่องจะเริ่มตึงขึ้น ราคาจะค่อยๆขยับขึ้นช้าๆ
บางทีก็เล่นไซด์เวย์อยู่นาน จนคนซื้ออึดอัด ใครทนไม่ไหวก็ “คืนของ” ให้เขา
แต่พอเขารวบรวมหุ้นได้เต็มที่แล้ว พอ MACD (ระยะเดือน) ตัดขึ้น
ทีนี้มันวิ่งขึ้นเร็วมาก”
เสี่ย
ยักษ์อธิบายว่า ส่วนตัวชอบใช้กราฟ MACD ระยะเดือน (Month)
เป็นดัชนีชี้นำหลักสำหรับการลงทุน “รอบใหญ่ๆ” ที่ผ่านมาก็ใช้ได้ผลดีมาตลอด
แต่ถ้ามาถามรายละเอียดเกี่ยวกับทฤษฎี “ผมไม่รู้” แต่รู้ว่าถ้า MACD ทะลุ
“ศูนย์” ลงไปเลย “ไม่ดี” แต่ถ้า MACD อยู่ต่ำกว่าศูนย์
มันจะขึ้นมาที่ศูนย์ก่อน จากนั้นหุ้นจะปรับตัวลงอีกรอบ
คือมีการพักตัวรอบใหญ่ แล้วถ้ามันกลับมาที่ “ศูนย์” อีกที บีบตัวแล้ว
“ตัดขึ้น” คราวนี้หุ้นจะเป็นขาขึ้น “รอบใหญ่”
เสี่ย
ยักษ์บอกว่า ระหว่างการ “ก่อตัว” ของหุ้น
จากประสบการณ์ดูกราฟราคาเราจะรู้เลยว่าถ้าใครดูเป็น (รู้จริง)
กราฟไม่มีหลอก อย่างเช่น หุ้น ATC ถ้าจับจุดถูก MACD ระยะเดือน
ตัดขึ้นชัดเจนช่วงปลายปี 2545 สัญญาณดีมาก
แต่ก็ต้องทำการบ้านด้านปัจจัยพื้นฐานประกอบด้วย
ไม่ใช่สุ่มสี่สุ่มห้ารีบเข้าไปซื้อ “ตอนนั้นทั้งกราฟและข้อมูลพื้นฐาน
ยืนยันในทิศทางเดียวกัน เรารู้เลยว่าหุ้นตัวนี้มันจะ “เทิร์นอะราวด์”
พอวงจรปิโตรเคมีมันมา (ปี 2546) หุ้นขึ้นมหาศาลเลย” หรืออย่างหุ้น ปตท. ตัว
MACD ระยะเดือน มันตัดลงมาตั้งแต่ต้นปี 2549 แล้ว หุ้น ปตท.ค่อยๆลงมาจาก
270 บาทลงมา 200 บาท ช่วงนี้รู้เลยว่ามันกำลังพักตัว
(หลังจากขึ้นมาต่อเนื่องยาวนาน 3 ปี ช่วงปี 2546-2548) “ช่วงที่ MACD
ของหุ้น ปตท. ตัดลงมา ทั้งสองเส้นมันยัง “ถ่าง” กันอยู่เยอะ ผมก็รอให้ MACD
มันบีบ พร้อมที่จะตัดขึ้นก่อน เราถึงจะมีจุดมั่นใจเข้าซื้อ
(เพื่อเล่นรอบใหม่) เรารู้ว่าพื้นฐานของหุ้นดีมากอยู่แล้ว
แต่หุ้นทุกตัวจะต้องมีระยะพักตัว บางครั้งอาจจะกินระยะเวลานานหลายเดือน
บางครั้งครึ่งปี บางตัวนาน 2-3 ปี”
เสี่ย
ยักษ์อธิบายถึงระยะพักตัวของหุ้นเพิ่มเติมว่า สาเหตุที่หุ้นบางตัว
“พักตัวนาน” แสดงว่ามี “คนเจ็บ” กับหุ้นตัวนั้นเยอะ มันต้องใช้เวลา “รอ”
ผลการดำเนินงานหรือข่าวดี หุ้นถึงจะมีแรงกลับมาสู้ใหม่ แต่ถ้าเป็นหุ้นที่
“กำไรดี” อยู่แล้ว ระยะพักตัวก็อาจจะไม่นานมาก
วิธีการในการวิเคราะห์หุ้นระดับ “ลึก” ของเซียนหุ้นรายนี้ มีขั้นตอนอย่างไร
“สมมติ
ผมจะวิเคราะห์หุ้น ปตท. เรารู้ว่ากำไรสุทธิปีนี้ ไม่น่าจะหนีหุ้นละ 30-35
บาท เทรดกันที่ค่า พี/อี ต่ำแค่ 6-7 เท่า เราก็ประเมินว่า
ถ้าราคาน้ำมันในตลาดโลกยังอยู่สูงอย่างนี้ไปอีกหลายปี หุ้นปตท.
ยังไงก็ต้องดี แต่หุ้นลงมาเหลือ 210-220 บาท คราวนี้เราก็รอเวลาให้กราฟ
MACD ยืนยันการ “ตัดขึ้น” ก่อน เราค่อยเข้าไปซื้อ
เปอร์เซ็นต์ความเสี่ยงก็จะไม่สูง ระยะเวลา “รอ” ราคาวิ่งขึ้นก็ไม่นานด้วย”
มัน
เป็นสูตรวิธีคิดว่า การที่ MACD มันบีบแล้ว “รอ” ตัดขึ้นเหนือ “ศูนย์”
ราคาหุ้นอยู่ในเขต “Oversold” คือ อยู่ในเขตขายมากเกินไป
จนข่าวร้ายไม่มีผลต่อราคา ไม่มีทางร้ายไปกว่านี้แล้ว
คนที่ติดหุ้นอยู่จะให้ขายก็ไม่อยากขายขาดทุนมาก
จะให้บุ่มบ่ามรีบซื้อก็ยังไม่กล้าซื้อ นิ่งๆเฉื่อยๆชาๆ
“จุดนั้นคือจุดที่อันตรายที่สุด แต่เป็น…จุดที่ปลอดภัยที่สุด คือประมาณ ตี 5
ถึง ตี 5 ครึ่ง จ่ายกับข้าวสบายๆ ไม่ต้องแย่งกับใคร ถ้าอยากจะรวย
คุณต้องรอจังหวะนี้ให้ได้”
ตอนที่ 22 รู้จักคำว่า “รอคอย”
ถ้า
เราเทรดหุ้นทุกวัน สมองมันไม่มีจุดคิด การตัดสินใจบ่อยมันพลาดได้ง่าย
คุณต้องรอจังหวะ รอให้เครื่องมือทางเทคนิคยืนยัน แล้วทุกคนเริ่มกลัวกันหมด
ตรงนั้นคือ จุดที่ปลอดภัยที่สุด ซื้อเสร็จก็ใส่ปี๊บเอาไว้
ความสำเร็จที่ยากที่สุดอาจไม่ใช่การเดินทางเพื่อค้นหา
“กลยุทธ์สู่ความสำเร็จ” เพราะพื้นฐานแห่งความสำเร็จ แท้ที่จริงแล้วคือ
การเอาชนะจิตใจของตัวเองให้ได้เสียก่อน ในตลาดหุ้น การ “รู้เขา” อย่างเดียว
มิอาจไปถึงเป้าหมายได้ ต้อง “รู้เรา” อย่างถ่องแท้ด้วย
ไม่เช่นนั้นเงินที่กลาดเกลื่อนอยู่ในตลาดหุ้น ก็ไม่สามารถ “หยิบ”
ขึ้นมาเชยชมได้ คำจำกัดความสั้นๆที่ “เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์
เน้นย้ำก็คือ ถ้าอยากจะเล่นหุ้นให้รวย ต้องรู้จักคำว่า “รอคอย” (อดทน)
ต้องรอจังหวะ รอรอบของมันให้ได้ แล้วทำไม! จะรอมันไม่ได้ คุณต้องนิ่ง
คุณต้องใจเย็นๆ “ถ้าคุณอยากจะประสบความสำเร็จในอาชีพเล่นหุ้น
คุณต้องเป็นมืออาชีพให้ได้ คุณถึงจะอยู่รอด”
เสี่ย
ยักษ์ บอกว่า “หุ้นในดวงใจ” ไม่ได้มีกันทุกๆเดือน
บางทีต้องรอคอยนานเป็นปีถึงจะเจอ “รอบใหญ่” สักตัว
สมัยก่อนรายย่อยเป็นใหญ่ในตลาดหุ้น “หุ้นเก็งกำไร” ครองเมือง วางมาร์จิน
30% เล่นหุ้นได้ 100% เล่นกัน “มันส์”สุดๆ
แต่สมัยนี้ฝรั่งคุมตลาดหุ้นเราหมดแล้ว ของเรา 100 หัวสมอง
เล่นหุ้นไม่ตรงกันเลย แต่ของเขา 10 หัวสมองเล่นหุ้นตัวเดียวกัน
เขาคิดเหมือนกัน เพราะฉะนั้นยุคนี้ต้องเล่น “หุ้นพื้นฐาน” ถึงจะมีโอกาส
เสี่ยยักษ์เล่าว่า วิธีการเล่นหุ้นสมัยก่อน รายใหญ่จะใช้วิธีการ “อมหุ้น”
แล้ว “ลาก” ขึ้นยาวๆไม่มีตก แล้วเล่นกันทั้งกระดาน รายย่อยจะ “เล่นรอบ”
ได้ตลอดเวลา พอออกจากตัวนี้ ถ้าตัวไหนยังไม่ขึ้น
ก็เข้าตัวนั้นดักทางไว้ก่อน ผิดกับยุคสมัยนี้ เล่นหุ้นแบบเดิมไม่ได้แล้ว
พฤติกรรมของตลาดเปลี่ยนไปหมด หันมา “เลือกตัวเล่น” (ฝนตกไม่ทั่วฟ้า)
ยกตัวอย่างเช่น ถ้า BAY-W1 ขึ้น หุ้นวอร์แรนท์จะขึ้นกันทั้งกระดาน
ปาเป้าตัวไหนก็ถูก ผิดกับตอนนี้ BAY-W1 ขึ้นตัวเดียวตัวอื่นลงหมด เป็นต้น
ใน
สมัยก่อนถ้า “เจ้าของหุ้น” อยากให้หุ้นของตัวเองขึ้น
เขาจะลากขึ้นไปให้ถึงจุดสุดยอดเลย (เล่นยาว) แต่เดี๋ยวนี้ เปล่า!
เจ้าของหุ้นมันคิดแบบว่า จะ “ถอนทุนคืน” เร็วๆ
เขาคิดว่าหุ้นอยู่ในกระเป๋าตัวเอง ขายแล้วได้ตังค์เลย จะ(โง่)
ถือนานไปทำไม! พอเอาหุ้นเข้าตลาด (ขายไอพีโอ) เสร็จ ก็ทยอยปล่อยหุ้นขาย
รวยอยู่คนเดียว ใครไปซื้อหุ้นอย่างนี้ก็ “ซวย” !!! สำหรับหุ้นที่ดี
“ผู้บริหาร” หรือ “เจ้าของ”
จะต้องไม่เอาเปรียบผู้ถือหุ้นคือไม่มีพฤติกรรมทุจริต
และต้องดูแลหุ้นของตัวเอง หุ้นอย่างนี้จะมี “รอบเล่น” เสี่ยยักษ์กล่าวว่า
คนเล่นหุ้นทุกคนจะต้องเคยมีประสบการณ์ “เฉียดรวย”
(เจอหุ้นขึ้นรอบใหญ่)มาหมด แต่ทำไม!
หลายคนเล่นหุ้นแล้วไม่ได้ตังค์หรือได้กำไรน้อย สาเหตุที่คุณไม่ชนะ
เพราะเจอแบบไม่มีกลยุทธ์ กล้าๆกลัวๆอ่านตลาดไม่ขาด จะซื้อตามก็ไม่กล้า
(จะรอให้มันปรับฐานราคาก่อน…สุดท้ายก็ไปซื้อแพง)
หุ้นขึ้นนิดหน่อยก็รีบขายตัดกำไรทิ้ง เท่าที่สังเกต…พฤติกรรมอย่างนี้
จะเกิดกับคนที่เทรดหุ้นทุกวัน สมองมันไม่มีจุดคิด
เพราะการตัดสินใจบ่อยมันพลาดได้ง่าย ข้อเสียอีกอย่างคือ ใจไม่นิ่ง
ถ้า
จะเล่นหุ้นให้รวย คุณต้องรอจังหวะ รอให้เครื่องมือทางเทคนิคมันพร้อม
(ตัดขึ้นก่อน) พื้นฐานหุ้นรองรับ
จุดสำคัญ…ถ้าตลาดหุ้นช่วงไหนคนเริ่มกลัวกันหมด “แหยงตลาด” ตรงจุดนั้นคือ
“จุดที่ปลอดภัยที่สุด” ซื้อเสร็จก็ใส่ปี๊บเอาไว้เลย “นี่คือ..เคล็ดลับ”
เมื่อสอบถามเสี่ยยักษ์ถึงประสบการณ์ “เฉียดตาย” และ “เฉียดรวย” “ส่วนใหญ่จะ
“เฉียดตาย” (รอด)มากกว่า ยกตัวอย่างหุ้นธนายง สมัยก่อน 600-700 บาท
แล้ววันนี้เป็นยังไงเหลือ “บาทกว่า” หุ้นบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ (บงล.)
ช่วงวิกฤติเศรษฐกิจปิดกันหมด ดัชนี SET ลงมาเหลือ 200 จุด ถ้าใคร Cut Loss
ไม่เป็นฟันธงเลยว่า “ตาย” หมด”
เพราะ
ฉะนั้นการเล่นหุ้น เราต้องมี “เป้า” ในใจตลอดเวลาว่า ถ้าราคาลงมาเท่าไร?
คุณต้องขาย ยกตัวอย่าง วันที่เกิดเหตุการณ์ตึกเวิลด์เทรดถล่ม (11 กันยายน
2544) วันเดียวโดนไป 26% เรามองว่าเรื่องมันคงไม่จบง่ายๆ ต้องมีการแก้แค้น
“เวลาที่เกิดเหตุการณ์ช็อก!ตลาด ผมจะประเมินว่า
จากนี้ไปสถานการณ์จะดีขึ้นกว่านี้มากมั้ย! ถ้าคำตอบคือ “ไม่มีทาง”
นั่นหมายถึงว่า เราต้องยอมขาย(ขาดทุน) ผมมีคติว่า ถึงคราว “แพ้”
ก็ต้องยอมแพ้ ต้องกล้าขาดทุน พอเปิดตลาดมาดัชนีดิ่งลงเหว
ผมก็รอให้มันรีบาวด์แล้วก็ขายล้างพอร์ตหมด จำได้ว่าตอนนั้นขาดทุนไป 20-30
ล้านบาท”
เสี่ย
ยักษ์บอกว่าจากประสบการณ์ที่อยู่ในวงการนี้มาอย่างยาวนาน
ไม่มีใครที่ซื้อหุ้น “ถูกตัว” หมดทุกครั้ง มันเป็นไปไม่ได้
เพราะฉะนั้นอาชีพเราต้องมอง “โอกาส” และ “ความเสี่ยง” อยู่ตลอดเวลา
ถ้าลงมาถึงตรงไหน คุณต้องตัดสินใจเด็ดขาด
“คนที่พลาดมักจะเป็นคนที่ไม่กล้าตัดสินใจอะไรเด็ดขาด ไม่เด็ดเดี่ยว
แล้วชอบอ้างเหตุผลมากลบเกลื่อนความผิดพลาดของตัวเอง…ลองไปคิดดูว่าจริงอย่าง
ที่พูดหรือไม่”
ตอนที่ 23 กลยุทธ์สร้าง “ดีมานด์”
ถ้า
คิดจะ “สร้างราคาหุ้น” แล้วไม่ให้วงแตก
มือทำหุ้นที่เป็นมืออาชีพเขาจะบอกเจ้าของหุ้นว่า คุณต้องโอนหุ้นมาให้ก่อน
แล้วต้องเอาเงินมาให้ด้วย…ล้านเปอร์เซ็นต์เลย ถึงจะสำเร็จ !!! “เสี่ยยักษ์”
วิชัย วชิรพงศ์ เล่านิทานเรื่องหนึ่งให้ฟัง สมัยก่อนมี
“นักปั่นหุ้นชั้นเซียน” อยู่คนหนึ่ง ชื่อเสียโด่งดัง
เขาเกาะกันกับอดีตนักการเมืองคนหนึ่ง
ซึ่งนักการเมืองคนนี้ตอนแรกเล่นหุ้นไม่เป็นเลย ก็มาเข้ากลุ่มกับ
“นักปั่นหุ้น” คนนี้ เขาก็ใช้เพาเวอร์ทางการเมืองไปหาหุ้น(เน่าๆ)แล้วเอามา
“ปั้น” จนร่ำรวย สมัยก่อนพอได้หุ้นมา
วิธีการเขาจะเอามาแต่งองค์ทรงเครื่องใหม่ แล้วก็ออกหุ้น PP (Private
Placement) วิธีนี้ “ฮิตมาก” คือ การเสนอขายหุ้น “แบบเจาะจง” ในราคา “ถูก”
ให้กับพรรคพวกตัวเอง แล้วก็เอามาเล่นกันในตลาด
แรกๆก็เริ่มออกสตาร์ทจุดเดียวกัน หมายถึง ต้นทุนเท่ากัน คุณได้กำไรเท่าไร
ทุกคนก็ได้ด้วย คือ “แบ่งผลประโยชน์กันลงตัว” พอเขาเริ่ม “รู้ทาง” (รวย)
คราวนี้ไม่เป็นอย่างงั้นแล้ว ไม่อยากแบ่งใครจะกินรวบคนเดียว
พอเขาหาหุ้นมาได้ก็ให้นอมินีเก็บหุ้น PP ราคาต่ำไปหมด
แล้วก็ไปชักชวนพรรคพวกให้มาช่วยกันทำหุ้น
ถ้าใครหลงกลก็ต้องไปซื้อหุ้นราคาแพงต่อจากเขา เล่นกันไปสุดท้ายก็ “วงแตก”
ต้องมานั่งทะเลาะกัน นิทานเรื่องนี้เสี่ยยักษ์สรุปให้ฟังว่า ใหญ่กับใหญ่
หรือ เสือกับเสือ อยู่ด้วยกันไม่ได้นาน สุดท้ายก็แตกคอกันเอง เกี่ยวกับการ
“ทำหุ้น” ที่เสี่ยยักษ์เคยเกริ่นไปแล้วในบทก่อนๆ
คราวนี้มาขยายความให้ฟังเพิ่มเติมว่า… “หุ้นตัวไหนที่ “เจ้าของ” ไม่ทำ
(ยกเว้นหุ้นมวลชน) อย่าหวังว่ามันจะขึ้นได้เอง
คิดง่ายๆมีซัพพลาย(มีหุ้น)แต่ไม่มีดีมานด์(คนซื้อ) มันจะขึ้นได้ยังไง
อันนี้แน่นอนที่สุด ถ้าเจ้าของไม่ร่วมมือด้วย ฟันธงเลยครับ “ไม่มีทาง”
หุ้นที่หวือหวาๆเจ้าของเปิดไฟเขียวให้ทั้งนั้นแหละ” ที่จริงแล้ว
“การปั่นหุ้น” คนภายนอกจะดูเหมือนง่าย
แต่ถ้าไม่ไปคุยกับเจ้าของหุ้นก่อนไม่มีทางเลยครับ เดี๋ยวนี้!
เจ้าของลงมาเล่นเองยิ่งน่ากลัว
ถ้าคุณไม่ไปคุยกับเขาก่อนแล้วทะเล่อทะล่าไปทำหุ้นเขา โดนโยนหุ้นใส่
คุณอยากได้หุ้นเท่าไร…เอาไปเลย คุณไม่มีทางออก “ยิ่งขาย…ยิ่งตก”
- “สมมติ
ผมเป็นเจ้าของหุ้นนะ อยากให้หุ้นของผมมีคนมาเล่น ก็ต้องหาคนมาทำหุ้นให้
ผมมีเงินให้คุณ มีหุ้นให้คุณ บอก Target ไปเลยว่า ผมอยากได้ราคาเท่าไร?
ถ้าทำถึงเป้าหมายตรงนี้ คุณได้เท่าไร? ถ้างั้นไม่มีใครกล้าเสี่ยง
เพราะอะไรรู้มั้ย! ถ้าคุยกันปากเปล่า ไม่มีหุ้น ไม่มีเงินมาให้
สุดท้ายก็ทะเลาะกันเอง สมมติผมกำลังเล่นขึ้นไปอยู่ดีๆ
แต่มีคนโยนหุ้นก้อนใหญ่ออกมา (ล่าสุดเหมือนกรณีหุ้น EMC)
วงแตกเลย…เกมโอเวอร์! ใครขายว่ะ! คุยกันแล้วนี่หว่า
ถามหน่อยใครมีหุ้นก้อนใหญ่ ถ้าไม่ใช่เจ้าของขายเอง
นี่ไง…วิธีการหลอกให้เข้าไปติดกับดัก”
ดัง
นั้นวิธีที่ได้ผลแน่นอนที่สุด เขาจะ “โอนหุ้น”
มาให้ก่อนก้อนหนึ่งแล้วก็ให้เงินมาอีกก้อนหนึ่ง แล้วให้มืออาชีพเป็นคนทำ
แต่ถ้านักข่าวไปถามเจ้าของหุ้น ร้อยทั้งร้อยจะปฏิเสธว่าไม่รู้เรื่อง
“ผมมีหน้าที่บริหารอย่างเดียวครับ” เชื่อเถอะ! ตอบอย่างนี้ทุกราย
เพราะฉะนั้น ถ้าคิดจะ “สร้างราคาหุ้น” แล้วไม่ให้วงแตก
มือทำหุ้นที่เป็นระดับมืออาชีพ เขาจะบอกเจ้าของหุ้นว่า
คุณต้องโอนหุ้นมาให้ก่อนแล้วต้องเอาเงินมาให้ด้วย
และต้องสัญญากันว่าระหว่างทางตรงจุดไหนขายได้ ตรงไหนห้ามขาย…เชื่อผมเถอะ!
ล้านเปอร์เซ็นต์เลย ต้องใช้วิธีนี้ถึงจะสำเร็จ เมื่อเรารู้เกมว่า
หุ้นตัวนี้เป็น “หุ้นปั่น” ล้านเปอร์เซ็นต์ เสี่ยยักษ์แนะนำว่า
อย่างเราเล่นหุ้นเก็งกำไร คุณต้องเล่นเป็น “ตัวประกอบ” อย่าเล่นเป็น
“พระเอก” เพียงแต่ว่าถ้าเขาปั่นกัน เราก็เล่นน้อย
ถ้าอยากเล่นเยอะต้องเล่นหุ้นมวลชน หลอกกันไม่ได้
โดย
ยกตัวกรณีของหุ้น NMG-W2 ช่วงใกล้หมดอายุ ช่วงต้นปี 2550
หุ้นตัวนี้ถูกลากราคาจาก 0.24 บาทขึ้นไป 2.40 บาทภายในเวลาเพียง 10 วัน
ในวงการรู้ว่า ใคร…? เป็นคนมาเล่น NMG-W2
คนนี้ปั่นหุ้นไม่ต้องมีสตอรี่อะไรเลย เขาเคยลากหุ้นบางตัวจาก 1-2
บาทให้วิ่งไป 7-8 บาทได้เลย ถือว่าใจถึงและมือถึงที่สุดในวงการ
ไม่มีใครเกิน “เสี่ย” คนนี้ ตอนนั้นหุ้น NMG-W2 แปลงสภาพ 14 บาท
ราคาหุ้นแม่ NMG อยู่ที่ 8.50 บาท เล่นข่าวได้เวลาช่อง 9 อสมท.
เขาเล่นหุ้นแม่ขึ้นมาที่ 11 บาท แต่ลาก NMG-W2 ขึ้นไป 900% ใกล้หมดอายุแล้ว
เล่นกันขึ้นไปได้ยังไง “ตอนนั้น มีคนโทรศัพท์มาถามผมว่า ติด NMG-W2 ที่
“บาทกว่า” จะทำยังไงดี ผมบอกว่ามันจะหมดอายุอยู่แล้ว
ยังไงคุณก็ต้องทิ้งแล้ว เขาถามว่าจะขายยังไงหมด
ผมบอกว่าคุณก็ขายแบบเหวี่ยงแห (กระจาย) ซิ! พอขายหมดที่ 1.20
บาทเขาลากขึ้นไป 2.40 บาทเลย ถามว่า
ถ้าคุณเป็นรายย่อยจะเล่นหุ้นประเภทนี้ยังไง ผมจะยกตัวอย่าง
กลยุทธ์ที่นักลงทุนรุ่นน้องที่เล่นหุ้น NMG-W2 ให้ฟัง
ไอ้คนนี้ที่จริงมันเป็นรายใหญ่พอสมควร มันมีโทรศัพท์ 4 เครื่อง
สั่งซื้อกระจาย 2,000 หุ้น 2,000 หุ้น 2,000 หุ้น กระจายออเดอร์
(เป็นหางว่าว) คือ เขาพยายามแตกออเดอร์ให้ย่อยๆๆ ไม่อยากให้รายใหญ่จับได้
วิธีนี้เขาก็หาเงินใช้ได้เรื่อย” นี่เป็นอีกหนึ่งเคล็ดลับในการลงทุน
“หุ้นปั่น” ที่เสี่ยยักษ์เล่าให้ฟัง
ตอนที่ 24 รังเสือ..ถ้ำมังกร
ภาษิต
โบราณกล่าวไว้ว่า “เสือ 2 ตัว ไม่อยู่ถ้ำเดียวกัน” คำๆนี้เป็นจริงอย่างไร
“เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์อธิบายว่า โดยธรรมชาติ “ใหญ่กับใหญ่”
จะอยู่ด้วยกันได้ไม่นาน..เชื่อผมซิ!!! มันเป็นอย่างนี้จริงๆ สุดท้ายมันก็จะ
“ขี่” (เอาเปรียบ) กันเอง ..พูดตรงๆผมเคยเล่นหุ้นปั่น
วันที่ผมขายหมดแต่บางคนไม่ได้ขาย ผมเสียเพื่อนไปก็หลายคน
เสียน้องไปก็หลายคน สุดท้ายมันไม่ได้อะไรขึ้นมา
มันไม่คุ้มหรอก..เชื่อผมซิ!!!
นอก
จากนี้ การเข้าไปเทรดหุ้นกับโบรกฯไหน เสี่ยยักษ์จะดูว่าโบรกฯนั้นมี
“พอร์ตเล่นหุ้น” ด้วยรึเปล่า! ถ้า “มี”
โดยส่วนตัวจะไม่ค่อยชอบไปเทรดหุ้นที่นั่น เพราะคิดแง่ลบไว้ก่อนว่า
“เขาจะดักกินเรา” (รู้ความเคลื่อนไหวรายใหญ่) ส่วนโบรกฯไหน
ที่เห็นรายใหญ่ไปรวมตัวกันมากๆแสดงว่าเขาจับมือกันแน่นแล้ว
เสี่ยยักษ์ยังเล่าถึงวิธีการเอาเปรียบ (ขี่)
กันในวงการรายใหญ่ที่เจอมากับตัวเอง
“คุณคิดว่ามาร์เก็ตติ้งเขาไม่มีอินไซด์เหรอ ผมเคยทะเลาะกับคนบางคน
เขาไปซี้กับมาร์เก็ตติ้งของผม เขาก็เป็นรายใหญ่เหมือนกัน
โดยใช้วิธีเลี้ยงมาร์เก็ตติ้งไว้หลายคนหลายโบรกฯ กลางคืนก็พาไปเที่ยว
พาไปกินเหล้า แล้วก็บอกมาร์เก็ตติ้งของผมว่า เวลาเสี่ยยักษ์จะซื้อหุ้นอะไร
ก็ให้สั่งซื้อให้เขาก่อน เขาจะสั่งประมาณว่า ถ้าพี่ยักษ์ซื้อหุ้นตัวนี้ 10
ล้านหุ้น ซื้อให้เขาก่อนเลย 2 ล้านหุ้น เอาเปรียบกันอย่างงี้เลย
ผมจะบอกให้ว่าอยู่ในวงการนี้นานๆ ยิ่งคุณเป็นรายใหญ่
จะมีพวกที่จ้องหาผลประโยชน์จากคุณ มันขี่กันซึ่งๆหน้า เวลาที่ผมจะขายหุ้น
ก็สั่งว่าให้ขายของเขาก่อน แล้วค่อยขายให้ผม” กรณีที่ “ใหญ่กับใหญ่” จะอยู่
“รัง” เดียวกันได้ เขาต้องให้เกียรติซึ่งกันและกัน “อย่าง “ผม” กับ “ปู่”
(เสี่ยปู่-สมพงษ์ ชลคดีดำรงกุล) เล่นหุ้นห้องวีไอพี อยู่ติดกัน
ต่างคนต่างไม่รู้พอร์ตกัน พูดจริงๆด้วยศักดิ์ศรี (ที่เสมอกัน)
เขาก็ไม่แอบถามมาร์เก็ตติ้งผม ส่วนผมก็ไม่แอบถามมาร์เก็ตติ้งเขา
อย่างงี้..ถึงจะอยู่ด้วยกันได้ แต่เวลาเรานั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
(ลูกค้าวีไอพี โบรกฯ จะจัดอาหารกลางวันให้มานั่งรับประทานร่วมกัน)
เราก็คุยกัน เขาอาจจะถามว่าหุ้นตัวนี้ วิชัย (เสี่ยยักษ์) เล่นมั้ย!
บางทีผมก็อาจจะถามว่า ตัวนี้ปู่ซื้อมั้ย!
ถ้าเห็นแนวทางเดียวกันก็อาจจะซื้อเหมือนกัน
แต่หลังๆผมกับปู่วิธีการเล่นหุ้นจะต่างกันมาก
สมัยก่อนเราจะเล่นหุ้นทางเดียวกัน (ออกแนวเก็งกำไร)
ถ้าซื้อด้วยกันหุ้นตัวนั้นจะขึ้นเยอะ
แต่หลังๆพอผมมาสำเร็จกับวิธีการเล่นหุ้นอีกแบบหนึ่ง หันมาเน้น “หุ้นมวลชน”
ปู่ก็จะไปทาง Value Investor คือ เขาจะเล่นหุ้นกระจายเป็น 10-20 ตัว
ไม่เล่นกระจุกตัวเหมือนสมัยก่อน เวลาหุ้นขึ้น มันก็ไม่แรงเหมือนก่อน”
ในยุคที่ยังเล่นหุ้นเก็งกำไร เสี่ยยักษ์ย้อนเล่าอดีตว่า
รายใหญ่ๆจะเล่นหุ้นทางเดียวกันหมด ในลักษณะเกาะกลุ่มกันเล่น เรียกว่า
“ก๊อบปี้หุ้น” กันเลย อย่างหุ้น SHIN-W1 สมัยก่อนจะเฮโล! กันเข้าไปเล่น
แต่เดี๋ยวนี้ทุกคนต่างสำเร็จวิชาคนละวิชา
เวลาคิดอะไรจะไม่ค่อยเหมือนกันแล้ว
- “ตั้งแต่
ยุค SHIN-W1 ผ่านมา ก็แบ่งกลุ่มกันออกมา
พอนานๆไปต่างคนต่างค้นหาแนวทางตัวเอง จุดเปลี่ยน!
เป็นเพราะว่าเมื่อก่อนรายย่อยใหญ่กว่าต่างชาติเยอะ เดี๋ยวนี้
พลังรายย่อยลดลง สถาบันใหญ่ขึ้นมา ต่างชาติคุมตลาด
รายย่อยก็แทบจะไม่มีความหมาย ชี้นำตลาดไม่ได้
ทุกคนก็เริ่มเปลี่ยนวิธีการเล่นหุ้น อย่างกลุ่มผมคือ เราเล่นด้วยกัน
พอดัชนี SET ตกลงมา กลุ่มนี้ก็ขาดกำลัง หลายคนติดหุ้น
แต่ยังมีวงเงินกู้พอเล่นได้ แต่ภาวะตลาดไม่เอื้อ ทุกคนก็ไม่อยากเล่น
กลุ่มที่เคยมีพละกำลังก็สลายกำลังไปหมด ผิดกับเมื่อก่อน
พอบอกว่าจะเล่นหุ้นตัวไหนใส่กันไปยิ่งกว่าพายุ หุ้นนี่วิ่งแรงเลย
พอช่วงหลังๆคุยกันว่าจะเล่นหุ้นตัวนี้ อีกคนบอกว่าไม่เอาดีกว่า
มันไม่ได้แตกคอกัน แต่ไม่แข็งแรงอย่างเดิมอีกแล้ว” เสี่ยยักษ์สรุปว่า
ในที่สุดวิธีการลงทุนก็เปลี่ยนกันไปหมด “เสี่ยปู่” ก็ไปสำเร็จวิชา
“เล่นหุ้นมูลค่า” เขาก็ไปทำ Company Visit ไปคุยกับผู้บริหาร
ส่วนตัวผมก็เปลี่ยนสไตล์คือ “รอเล่นรอบใหญ่” จะให้จับปลาซิวปลาสร้อย
(หุ้นเก็งกำไร) เหมือนสมัยก่อนไม่ค่อยเอากันแล้ว..แต่ทุกวันนี้
ก็ยังมีกลุ่มรายใหญ่ที่ไปรวมตัวอยู่กับโบรกเกอร์บางแห่ง เขาก็ยังชอบ
“เล่นข่าว” (ไล่ราคาหุ้น) อยู่ คือวิธีคิดมันไม่เหมือนกัน
เมื่อ
ถามว่าในวงการเล่นหุ้น “รายใหญ่” จะลิ้งค์ถึงกันหมดหรือไม่!!
“ส่วนใหญ่จะรู้จัก(ชื่อเสียง)กันว่าใครเป็นใคร อยู่ที่ไหน
แต่บางคนก็ไม่เคยเจอตัวกัน” เสี่ยยักษ์ย้ำว่า
โบรกเกอร์ที่เล่นหุ้นอยู่ทุกวันนี้ มีรายใหญ่ที่สุดอยู่ 2 คน “ผม” กับ
“ปู่” (ที่เล่นใหญ่ระดับพันล้าน) แต่บอกได้เลยว่า เราไม่เคยเอาเปรียบน้อง
มีข่าวอะไรดีๆก็บอกหมด อย่าง “ยะ” มีเงินกว่าล้านบาท
เขาก็แฝงตัวเข้ามาในกลุ่ม เราก็ให้โอกาสทุกคน “พูดตรงๆผมเคยเล่นหุ้นปั่น
วันที่ผมขายหมด บางคนไม่ได้ขาย ผมเสียเพื่อนไปก็หลายคน เสียน้องไปก็หลายคน
สุดท้ายมันไม่ได้อะไรขึ้นมา สุดท้ายผมต้องถามคนใกล้ตัวว่า พี่ขาดทุนเท่าไร
น้องขาดทุนเท่าไร ผมจ่ายเงินให้ก้อนหนึ่งไปแบ่งกัน แล้วพวกต่อที่ 3 ต่อที่ 4
ที่บอกต่อๆกัน เจ๊งหุ้นกันเป็นแถบๆ อย่างนี้เราเสียชื่อเสียง
มันไม่คุ้มหรอก..เชื่อผมซิ!!!”
ตอนที่ 25 มองต่างมุม “แวลู อินเวสเตอร์”
วิธี
การลงทุนแบบ “แวลู อินเวสเตอร์” ส่วนตัวมองว่า “มันเสี่ยง”
บางทีหุ้นลงก็ต้องถือ เพราะคุณคิดว่าพื้นฐานมันไม่เปลี่ยน
เดี๋ยวมันก็ต้องกลับมา แต่เมื่อไรล่ะ…ถ้าคุณไม่ Cut Loss ตอนหุ้นลง
“มันเสียโอกาส” วิธีการลงทุนโดยการถือหุ้นอยู่ในพอร์ต “ตลอดเวลา”
ในมุมมองของ “เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์ มีความเชื่อส่วนตัวว่า
“มันเสี่ยงเกินไป” ด้วยความเชื่อที่ว่า ตลาดหุ้นนั้นมี “ฤดูกาล”
(มีรอบ)ของมัน บางปีอาจจะมีรอบให้เล่น “หลายรอบ”
บางปีตลาดหุ้นอาจจะมีรอบใหญ่ๆเพียงรอบเดียว
แต่ตลาดหุ้นไม่เคยขาดโอกาสให้ซื้อเลย…แต่ต้อง “รอ” เพราะฉะนั้นอย่ากลัว
“ตกรถไฟ” หรือกลัวจะ “ซื้อหุ้นดี” (ราคาเหมาะสม) ไม่ได้
“ให้ผมวิจารณ์วิธีการลงทุนแบบ “แวลู อินเวสเตอร์” (Value Investor)
ส่วนตัวมองว่า “มันเสี่ยง” นะ! ถ้าพลาดทีเดียวจะเสียหายได้เยอะ
บางทีหุ้นลงก็ต้องถือ เพราะคุณคิดว่าพื้นฐานมันไม่เปลี่ยน
เดี๋ยวมันก็ต้องกลับมา แต่เมื่อไรล่ะ…ถ้าคุณไม่ Cut Loss ตอนหุ้นลง
มันเสียโอกาส” เสี่ยยักษ์ เปรียบเทียบให้ฟังว่า อย่างพอร์ตผมมี 1,000
ล้านบาท ช่วงไหนเห็นท่าว่าตลาดไม่ดี ผมก็ลดพอร์ตลงมาเลย เหลือ 100 ล้านบาท
“หุ้นตก…ผมยิ้มได้” เพราะผมคิดว่ายอมขาดทุนถือเงินสดเอาไว้ดีที่สุด
เรามีโอกาสแก้ตัว แต่กับอีกคนๆหนึ่งที่เล่นหุ้นสไตล์ “แวลู อินเวสเตอร์”
ถือหุ้นอยู่ 1,000 ล้านบาท “เต็มพอร์ต” วันไหนที่ตลาดหุ้นเกิด “แพนิค”
(ตื่นตระหนก) วันเดียว เงินคุณหายไปเท่าไร “…อย่าคิดว่า คนที่เป็น “แวลู
อินเวสเตอร์” จะไม่กู้ทุกคน หลายคนก็เล่นเครดิตบาลานซ์ ถ้าคุณมีพอร์ต 100
ล้านบาท มองตลาดดีมาก คุณกู้อีก 100 ล้านบาทรวมเป็น 200 ล้านบาท
ซื้อเต็มพอร์ต วันไหนที่เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หุ้นตกลงมาเยอะๆคุณเจ๊งเลยนะ เพราะคุณจะไม่กล้าขาย
คิดว่าพื้นฐานหุ้นมันไม่เปลี่ยน คนที่ถือหุ้นเยอะๆเวลาจะขายทีไม่ใช่ง่าย
ตรงนี้คือ “ความเสี่ยง” ที่หลายคนไม่ได้มอง”
- เสี่ย
ยักษ์ ออกตัวว่าไม่ใช่ว่าวิธีการลงทุนแบบ “แวลู อินเวสเตอร์” จะไม่ดี
คนที่สำเร็จกับวิธีนี้ก็มีเยอะ เพียงแต่อยากจะชี้ให้เห็นจุดอ่อนบางมุม
ยกตัวอย่างนะ…ในช่วงที่ตลาดหุ้นเกิดวิกฤติ ตกมากๆ อย่าคิดว่า แวลู
อินเวสเตอร์ จะกล้าซื้อทุกคน คนที่ใส่ไปหมดหน้าตักแล้ว
อยากซื้อก็ไม่มีตังค์จะซื้อ ส่วนกรณีของ แวลู อินเวสเตอร์ ที่อยากจะขาย
คุณไปซื้อหุ้นที่มีสภาพคล่องต่ำเอาไว้เต็มพอร์ต ถ้าคุณขาย คุณก็เจ็บหนัก
นี่ผมพูดจากประสบการณ์ในชีวิตจริงให้ฟัง ยิ่งคุณขาย…หุ้นยิ่งลงหนัก
ตรงข้ามกับผม ตลาดหุ้นช่วงไหนเล่นแล้วไม่สบายใจ (รู้สึกว่าทำกำไรยาก)
ผมล้างพอร์ตจาก 100% ลงมาเหลือ 10% ทันที
“ถามว่า…เวลาหุ้นตกหนักๆใครมีเงินซื้อ ?? คุณหรือ ผม” เสี่ยยักษ์ ถามกลับ
เสี่ย
ยักษ์ยกตัวอย่าง “กรณี 9/11″
(เครื่องบินผู้ก่อการร้ายพุ่งชนตึกแฝดเวิลด์เทรดที่สหรัฐอเมริกา
เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2544) นั่นคือ เหตุการณ์ไม่คาดฝัน
มันนอกเหนือกฎเกณฑ์ วันนั้นขาดทุนทันที 26% คนที่กำลังจะ “เกิด”
(กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว) ไปเจอเหตุการณ์อย่างงั้น ไม่รู้จะเกิดยังไง
“จำเอาไว้…ในภาวะที่ตลาดหุ้นเป็น “ขาลง” หรือภาวะตลาดตื่นตระหนก
คนที่มีพอร์ต 100% จะเสียเปรียบและเสียโอกาสมาก เพราะว่าคุณจะไม่มีเงินซื้อ
ได้แต่รอ ได้แต่นั่งดูคนอื่น ในท้ายที่สุด เชื่อเถอะว่า
คนที่ถือหุ้นเต็มพอร์ต ช่วงที่ตลาดหุ้นไม่ดี คุณนั่นแหละคือคนที่ขายหนีตาย
(ขายหลังผมและขาดทุนมากกว่าผม)”
เสี่ย
ยักษ์ สรุปประเด็นนี้ว่า หลักการเล่นหุ้นที่ปลอดภัย
คุณไม่จำเป็นต้องถือหุ้นไว้ (เต็มพอร์ต) ตลอดเวลา ช่วงไหนที่ตลาดหุ้นไม่ดี
เล่นหุ้นแล้วไม่สบายใจ รู้สึกอึดอัด
ต้องลดพอร์ตแล้วถือเงินสดให้มากที่สุด…นี่คือหลักการที่ถูกต้อง ในช่วง 10
ปีมานี้ (2540-2550) คนที่เล่นหุ้นเป็นรอบ บางคนพอร์ตโตขึ้นมามากกว่า 100
เท่า นักเล่นหุ้นรายใหญ่ๆที่รู้จักหลายคนออกสตาร์ทด้วยเงินน้อยๆ
เขาก็ประสบความสำเร็จได้ อย่าง น.พ.วิเศษ วชิรพงศ์ (ขุนศึกคู่กาย)
เขาเริ่มต้นจากศูนย์ ในอนาคตก็ต้องมีเงินเป็นร้อยล้านแน่ “พูดกันตรงๆว่า
ช่วงไหนที่ตลาดหุ้นไม่ดี พอร์ตเราต้องเหลือหุ้นให้น้อยไว้ก่อน
ถ้าเราเข้าไปซื้อหุ้น(เต็มพอร์ต)ช่วงที่ตลาดไม่ดี
เปรียบเทียบให้เห็นชัดๆเหมือน ลิงแก้แห…ยิ่งแก้ยิ่งยุ่ง” เสี่ยยักษ์
กล่าวปิดท้าย
ตอนที่ 26 ตลาดหุ้น “ไซด์เวย์”
ลักษณะ
ตลาดหุ้นที่แกว่งตัวออกด้านข้างและไม่มีข่าวดีอะไรใหม่ๆเข้ามาในตลาด
คนที่เล่นหุ้นแล้วได้ตังค์ต้อง “เล่นรอบ” คือเล่นหุ้นแบบ “ปิงปอง”
จะได้เปรียบ แต่อย่าไปทุ่มเทอะไรกับมันมาก “เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์
ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า สมัยก่อนชอบเล่น “หุ้นตัวเล็ก” (หุ้นเก็งกำไร)
ช่วงดัชนี SET ประมาณ 300-400 จุด ตอนนั้นยังเล่นหุ้น “ไซส์เล็ก” กันอยู่
โดยยอมรับว่าที่รวยหุ้นส่วนหนึ่งรวยมาจากหุ้นเก็งกำไร
ช่วงดัชนีต่ำๆช่วงนั้นนิยมเล่นหุ้นที่เขาเรียกว่า “Penny Share” หรือ
“หุ้นถูกๆ” กัน แต่พอเล่นมาถึงจุดๆหนึ่ง มันเริ่มแรงเกินไป
“ผมคิดว่าถึงเวลาถอยแล้ว คล้ายๆกับช่วงที่ตลาดหุ้นทรงๆ (ไซด์เวย์)
หุ้นตัวเล็กก็จะถูกดึงขึ้นมาเล่นรอบ ลักษณะตลาดที่ซึมๆทรงๆ
หุ้นขึ้นทุกครั้ง ตัวเล็กก็จะนำหน้ามาก่อน มักจะเป็นอย่างนี้”
โดยธรรมชาติของตลาดหุ้น “ไซด์เวย์” ที่แกว่งตัวออกด้านข้าง
เสี่ยยักษ์อธิบายว่า ดัชนีจะไม่ไปไหนไกล
สังเกตว่าจะไม่มีข่าวดีอะไรใหม่ๆเข้ามาในตลาด
ลักษณะของตลาดอย่างนี้คนที่เล่นหุ้นแล้วได้ตังค์ ต้อง “เล่นรอบ”
คือเล่นหุ้นแบบ “ปิงปอง” จะได้เปรียบ แต่อย่าไปทุ่มเทอะไรกับมันมาก
ให้เล่นเกาะกระแสเอาไว้
- ส่วน
เทคนิคที่เสี่ยยักษ์นำมาใช้ในการอ่านทิศทางตลาด เพื่อค้นหา “จังหวะ” เข้าไป
“เล่นรอบ” (สั้นๆ) เขายกตัวอย่างปฏิบัติการจริงให้เห็นว่า
ก่อนอื่นเราต้องอ่าน “ภาพรวม” ของตลาดให้ออก
จากนั้นก็มาเช็คเครื่องมือทางเทคนิคตัวอื่นๆประกอบ (จะดูกราฟ Month)
มาดูตัว RSI ว่ากลับมารึยัง! แล้วมาดู Fast Stochastic ตัวนี้เร็วขึ้นหน่อย
พอเห็นว่าเริ่มตัดขึ้นแล้วนะ แล้วต้องมาตรวจดู Slow Stochastic
ว่าเป็นอย่างไร (ตามกันมารึเปล่า) อีกตัวที่ต้องดู Modified Stochastic
เริ่มตัดขึ้น แสดงว่าสัญญาณต่างๆเริ่มดี แต่ว่ายังต้องรอตัว Fast
Stochastic (กราฟ Month) จะนำตัวอื่น เราต้องรอให้มันเกิด Divergence
(Bullish Divergence สร้างจุดต่ำยกสูง) ขณะที่ SET ปรับลงมา
แต่ตัวนี้มันเริ่มตัดขึ้น แล้วก็ยกสูง(ชัน)ขึ้น อย่างนี้เราก็ต้องรอ
แสดงว่าหุ้นใกล้มาแล้ว “ผมก็ดูอย่างนี้ จะมีรอบสั้นๆให้เล่นได้
ตรงนี้เก็บไว้ใช้เป็นวิชาได้” แต่ในกรณีที่ “ภาพใหญ่”
ของตลาดแกว่งตัวออกด้านข้าง (ภาพใหญ่ของ SET เกิดไซด์เวย์
เช่นที่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงปี 2547-ต้นปี 2550) เสี่ยยักษ์ชี้ให้เห็นว่า
ลักษณะของดัชนีไม่ได้เป็นแนวโน้มขาลง
แต่เครื่องมือเครื่องไม้ทางเทคนิคอย่างตัว MACD (กราฟ Month)
มันตัดลงมาตลอด อย่างนี้ถือเป็น “จุดดี” รอให้มันตัดขึ้นมาเมื่อไหร่
ทุกคนจะ “วิ่งใส่หุ้น” กันหมด
เสี่ย
ยักษ์ยังกล่าวถึงคนเล่นหุ้นที่มีเงิน 100 ล้านบาทกับนักเล่นหุ้นประจำมีเงิน
10 ล้านบาทว่า จริงๆแล้วคนมีเงิน 100 ล้านบาท “ไม่ได้เปรียบ”
เพราะถ้าคุณไม่ได้ฝึกฝนตัวเองมา จะมีลักษณะซื้อเป็น แต่ “ขายขาดทุนไม่เป็น”
มันเสียดายเงิน ขาดทุนคุณก็เก็บไว้ จากขาดทุนน้อยก็กลายเป็นขาดทุนมาก
ยกตัวอย่างคนมีเงิน 100 ล้านบาท การที่คุณจะ Cut Loss ยอมขาดทุน 2-3
ล้านบาท มันน่าจะง่ายกว่าคนที่เล่นหุ้นประจำมีเงิน 10 ล้านบาท
แต่ในความเป็นจริง “ไม่ใช่” คนเล่นหุ้นที่เกาะติดตลาดทุกวัน
เขาค่อยๆฝึกหัวใจ (ความกล้า)ไปเรื่อยๆ วันที่จะต้องยอมขาดทุน
เขากล้ากว่าคนที่มีเงินเยอะ เพราะฉะนั้น
คนที่ฝึกมาตั้งแต่เงินน้อยๆจะมีประสบการณ์มากกว่าพวกที่เอาเงินก้อนใหญ่มา
เล่นเลย ภาษามวยเขาบอกว่า เบอร์ของหัวใจมันใหญ่ผิดกัน
เคยซื้อโอเลี้ยงมาก่อน อยู่ข้างเวทีมาก่อน เขาจะมีความเคี่ยวมากกว่า
ดังนั้นคนที่มีเงินน้อย อย่าคิดว่าตัวเองเสียเปรียบ
- นอก
จากนี้ เสี่ยยักษ์ยังกล่าวถึงเทคนิคการเล่นหุ้น “Penny Share” หรือ
“หุ้นถูกๆ” ว่า ที่จริงแล้วรายย่อยได้เปรียบเยอะเลย..ถ้ารู้จักวิธีเล่น
“ถ้าผมเป็นรายย่อย ผมวางแผนจะ “ขี่” รายใหญ่ (เจ้ามือ) “ธง” ของเราคือ
อย่าไปหวังเล่นรวย คนที่คิดเล่นทีหวังจะเอากำไรเยอะๆสุดท้าย “ตายทุกราย”
เชื่อผม !!! คุณต้องเกาะเขาไป ยกตัวอย่าง ถ้าจะเล่นหุ้น TYONG เล่นหุ้น
BLAND เจ้ามือเสือมาก “อย่าไปใหญ่กว่าเจ้ามือ” สมมติ ผมเทรด BLAND-W1
อยู่ช่วงราคา 0.19-0.20 บาท ถ้าคุณไปกิน 0.21 บาท กะลากราคาขึ้นไป
เจ้ามือเขาเลิกเลยนะ อย่างเมื่อเช้า (ขณะที่สัมภาษณ์) BLAND-W1 มีคนรวบราคา
0.21 บาทไป เจ้ามือมันเลิกเล่นเลย ถ้าเขากินเอง(ลากขึ้นไป) ไม่เป็นไร
แต่ถ้าเราไปกินเขา “มันเลิก” พอเลิกเสร็จเขาจะบีบ (ทุบ)
ให้คุณต้องคายหุ้นออกมาก่อน” ระหว่างที่เสี่ยยักษ์กำลังเทรดหุ้น BLAND-W1
ก็เล่าไปด้วยว่า “หุ้นถูกๆ” เขาจะเล่นกันไม่กี่ช่อง ตั้ง Bid กับ Offer
เอาไว้ 2 ข้าง อย่าง BLAND-W1 ช่วงเช้าขายไป 0.21 บาท
ช่วงบ่ายที่ตลาดกำลังจะ “รันเปิด” ถ้าซื้อคืนได้ที่ 0.20 บาท ก็หมายถึงว่า
วันนี้คุณขายไป 0.21 บาท ซื้อกลับ 0.20 บาท ได้กำไร 5% ทันที
“ช่วง
ที่ตลาดกำลังจะเปิด เขาจะใช้วิธี “Random” (สุ่มจับคู่)
ราคาไหนมากกว่ามันจะเปิดตรงนั้น ถ้าฝั่งซื้อ (Bid) มากกว่า 0.21
บาทมันก็จะเปิด 0.21 บาท นี่ฝั่งขาย (Offer) มีอยู่ 4.6 ล้านหุ้นกับ 5,000
หุ้น ฝั่งซื้อ (Bid) มีอยู่ 2.6 ล้านหุ้นกับ 9 แสนหุ้น
เขารู้เวลาเปิด..เสร็จมัน!!! กลายเป็นว่าเราได้หุ้นที่ 0.21
บาทมา..หนีไม่ทัน” เสี่ยยักษ์เล่าเหตุการณ์แบบนาทีต่อนาที เกมนี้เท่ากับว่า
“เราแพ้” “เล่นอย่างนี้ สนุกๆดวลกันทุกวัน ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ
ได้เสียไม่เยอะ แต่ผมชอบรอบใหญ่ๆ มากกว่า” เสี่ยยักษ์กล่าวปิดท้าย
ตอนที่ 27 ประสบการณ์ “SHIN-W1″
วอร์แรนท์
ที่ราคาแปลงสภาพ “ต่ำกว่าหุ้นแม่” ยิ่งเหลืออายุน้อย
เจ้ามือยิ่งกดรายย่อยให้ปล่อยหุ้นออกมา
เพราะเขารู้ว่าไม่มีเงินไปแปลงสภาพแน่ เขาก็บีบซื้อราคาถูกเอาไปแปลงสภาพเอง
“เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์ เล่าประสบการณ์การเล่น “วอร์แรนท์” สมัยก่อน
โดยยกตัวอย่างกรณีของ SHIN-W1 ของอดีตนายกรัฐมนตรี พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร
เป็นกรณีศึกษา โดยระบุว่า “ก้อนแรก”
ที่หุ้นตัวนี้ขึ้นมากลุ่มของเรา(กลุ่มเสี่ยยักษ์)เป็นคนเล่น…ช่วงนั้นเล่น
กัน มันส์!มาก
“กลุ่ม
เราเล่น SHIN-W1 ขึ้นมาจาก 2-3 บาท (ช่วงไตรมาส 2 ปี 2546) เล่นขึ้นไป 7-8
บาท ใช้เวลาเล่นแค่เดือนเดียว พอกลุ่มเราขายหมด ปู่ (เสี่ยปู่-สมพงษ์
ชลคดีดำรงกุล) มาเห็นดี ทุบพอร์ตมาซื้อ 30 ล้านหุ้น มารับแถวๆ 7-8 บาท
มันเหมือนพวกผมไปทุบหุ้นใส่เขา ที่จริงเราไม่ได้นัดกัน
แต่เห็นราคาขึ้นมาเยอะ กำไรเป็นเท่าตัวแล้วก็ขาย เพราะมันไม่ใช่หุ้นในดวงใจ
ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม” ช่วงที่ราคา SHIN-W1 ขึ้นมาประมาณ 100% แล้ว
กลุ่มเสี่ยยักษ์ก็ขายทิ้งกันหมด มีเพียงเสี่ยปู่คนเดียวที่ไม่ยอมขาย
ยังกอดไว้แน่น 30 ล้านหุ้น เพราะมองว่าอนาคตตัวนี้ต้องดีแน่ “ช่วงราคา 7-8
บาท (เจ้ามือ) มัน “กดราคา” แช่อยู่อย่างนั้น 4 เดือนเต็มๆ ไม่ยอมให้ขึ้น
พอปู่ขายหมด มันลากขึ้นไป 24.80 บาท ใช้เวลาแค่ 2 เดือนกว่า (10 สัปดาห์)
เท่านั้นเอง…วิ่งเหลือเชื่อ!!!”
(ข้อ
สังเกตมีอยู่ว่า ก่อนหน้าที่หุ้น SHIN-W1 จะวิ่งขึ้นรอบใหญ่จากช่วงราคา 7-8
บาทขึ้นไปทำจุดสูงสุดของรอบที่ 24.80 บาท หุ้นตัวนี้ถูก “กด”
ไม่ให้ขึ้นนานถึง 17 สัปดาห์ ระหว่างที่หุ้นถูกกดไม่ให้ขึ้น มีจุดสังเกตคือ
“วอลุ่มหาย” (วอลุ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง) ขณะที่ราคาหุ้นไม่ลง มีลักษณะ
“ไซด์เวย์” ออกด้านข้าง อยู่ในกรอบ 6.25-10.30 บาท
แต่โดยเฉลี่ยแล้ววิ่งอยู่ในกรอบ 7-8 บาท) เสี่ยยักษ์บอกว่า
จากประสบการณ์ครั้งนั้นสรุปว่า ทุกคนเฉียดรวยกันหมด
รายใหญ่เขากดดันให้คนที่เล่นหุ้นตัวนี้อึดอัดมาก (ยิ่งถือหุ้นมาก
ยิ่งกดดัน) พอรวบรวมหุ้นได้มากพอก็ “ลากราคา” ขึ้นไปเลย
นี่คือจังหวะชีวิตที่นักเล่นหุ้นทุกคนต้องเจอ
- ส่วน
สาเหตุว่า ทำไม! ถึงเลือกมาลงทุนวอร์แรนท์ตัวนี้ เสี่ยยักษ์ขยายความว่า
เดิมทีหุ้นแม่ SHIN เคยอยู่ที่ 17 บาท ประมาณช่วงเดือนเมษายน-พฤษภาคม 2545
ตัวลูก SHIN-W1 เข้ามาเทรดครั้งแรกอยู่แถว 4 บาทกว่า แล้วตัวแม่ SHIN
ถูกกดลงมา 10 บาท (ตลอดช่วงไตรมาส 4 ปี 2545) แล้วมันกลับขึ้นไป 17
บาทอีกครั้งช่วงเดือนพฤษภาคม 2546 แต่ลูกมันยังอยู่แถว 2.7-2.8 บาท
“แสดงว่าแม่มันไปแล้ว แต่ลูกยังไม่ไป พวกเราก็ “จับจุด” ตรงนี้
แล้วมาเล่นกันขึ้นไป 7-8 บาท รอบนั้นราคาแม่ SHIN อยู่ที่ 17 บาท ราคา
SHIN-W1 อยู่แถว 2.7-2.8 บาท แปลงสภาพที่ราคา 20.50 บาท
อีกจุดหนึ่งจำได้ว่า “คุณบุญคลี ปลั่งศิริ” อดีตประธานเจ้าหน้าที่บริหาร
บมจ.ชิน คอร์ปอเรชั่น เขาเคยออกมาให้ข่าวว่า ตัว SHIN-W1 แปลงสภาพเป็นหุ้น
SHIN ได้แน่ นี่ก็เป็นการ “ส่งสัญญาณ” ล่วงหน้า”
ประเด็นเรื่องการส่งสัญญาณจาก “ผู้มีอำนาจ” (ในบริษัท)
ถือว่ามีความสำคัญไม่น้อยต่อทิศทางการลงทุน
เสี่ยยักษ์ยกตัวอย่างกรณีของหุ้น SCB-C1 ให้ฟัง หุ้นตัวนี้ “เจ๊ง” กันอื้อ
สมัยก่อนเล่นเก็งกำไรกันทั้งกลุ่ม โดยเฉพาะเล่นเก็งข่าว “ต่ออายุวอร์แรนท์”
ตอนนั้น “ดร.บัณฑิต นิจถาวร” (จากแบงก์ชาติ) มาพูดว่าจะยืดอายุ แต่
“ดร.สมคิด จาตุศรีพิทักษ์” (รมว.คลัง) บอกไม่ยืด เกมจบเลย
เพราะทั้งพอร์ตเล่นกันแต่ตัวนี้
วอร์แรนท์
อีกตัวหนึ่งที่ “เจ็บ” กันสมัยก่อน ก็ตัว BANPU-W ของ “ตระกูลว่องกุศลกิจ”
เสี่ยยักษ์เล่าว่า เจ้าของรับไปคนเดียวหมด ประมาณปี 2541
(ช่วงวิกฤติเศรษฐกิจ) ราคาหุ้น BANPU อยู่แถว 13-14 บาท ราคา BANPU-W
ช่วงที่ใกล้จะหมดอายุถูกทุบจาก 1.20 บาทลงมาเหลือ 0.20 บาท
เจ้าของเก็บของดีไปหมด เอาไปแปลงสภาพที่ราคา 10 บาท “กำไรอื้อ” “เขาเก็บ
BANPU-W ออกไปหมด…ไม่ปล่อยกลับมา แล้วทำให้วอร์แรนท์ที่เหลือ
(ที่หมุนเวียนอยู่ในตลาด) “ไม่มีค่า” สุดท้ายรายย่อยไม่มีเงินแปลงสภาพ
ก็ต้องเท BANPU-W ราคาถูกให้เขาหมด ถ้าคุณไม่รีบขายวันนี้ พรุ่งนี้ตกอีก
ถ้าถือไว้ก็ต้องหาเงินอีกหุ้นละ 10 บาทไปแปลงสภาพ ไม่มีใครมีเงิน
ก็เหมือนกับ BAY-W1 เจ้าของเขาได้เปรียบ เขาขายแม่ (BAY)
แล้วมาเก็บลูกไปแปลงสภาพที่ราคา 12 บาท เขามีหุ้นเท่าเดิม
ได้กำไรส่วนเหลื่อมไปแบบไม่เสี่ยง ยิ่งเป็นขาขึ้น…ยิ่งกำไร
(ที่ผ่านมาต้นทุนแปลงสภาพ 12 บาท + ราคา BAY-W1 ยังต่ำกว่าราคาแม่ BAY)”
เสี่ยยักษ์ให้ข้อสังเกตว่า วอร์แรนท์ที่ราคาแปลงสภาพ “ต่ำกว่าหุ้นแม่”
ยิ่งเหลืออายุน้อย เจ้ามือยิ่งกดรายย่อยให้ปล่อยหุ้นออกมา
เพราะเขารู้ว่าไม่มีเงินไปแปลงสภาพแน่ เขาก็บีบซื้อราคาถูกเอาไปแปลงสภาพเอง
บทอวสาน “สุดยอด…วิชัย วชิรพงศ์”
การ
นำเสนอ Story ชีวิตและความสำเร็จของ “เสี่ยยักษ์” วิชัย วชิรพงศ์
ก็เดินทางมาถึง “ปลายทาง” ตามวาระแห่งความพอดี (ฉบับสุดท้าย วันที่ 19
ตุลาคม 2550 วันครบรอบ 20 ปีเต็มของเหตุการณ์ Black Monday)
ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา รวมทั้งสิ้น 27 ตอนกับอีก 1 บทสรุปของ
“สุดยอดวิชา” ความเป็น “สุดยอด” ของนักเล่นหุ้นธรรมดาๆคนหนึ่ง
ที่ลงทุนจากเงินทุน 2 ล้านบาท แล้วประสบความสำเร็จจนมีเงินนับ “พันล้านบาท”
จาก “ต้นกล้า” ฝ่าแดด…ต้านฝน จนเป็น “ไม้ใหญ่” ขอคารวะด้วยจิตศรัทธาว่า
“ไม่ธรรมดา” ก่อนจากลา “ถนนนักลงทุน”
ขอรวบรวมคำพูดและวลีเด็ดๆจากกูรูหุ้นระดับประเทศท่านนี้ ถ่ายทอดเป็น
“ยอดวิชา” หวังให้ไป “ผลิบาน” ในความคิดของนักลงทุน เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่
สืบสานสร้างความมั่งคั่งเรื่อยไป ตั้งแต่ตอนที่ 1 ถึง ตอนที่ 27 มีวลีเด็ดๆ
ที่น่าสนใจดังนี้
ตอน
ที่ 1 เงินนี่มันแปลก เงิน 1 ล้านบาทคุณจะเพิ่มให้เป็น 2 ล้านบาท
ช่วงนี้จะยากมาก แต่จาก 2 เพิ่มเป็น 4 เริ่มง่าย จาก 4 เพิ่มเป็น 8
ยิ่งง่ายกว่า…นี่เรื่องจริง
ตอนที่ 2 ถ้าในโลกนี้ ใครได้อะไรมาง่ายๆก็ยากที่จะรักษาให้มันอยู่กับเราได้อย่างยั่งยืน
ตอนที่ 3 หุ้นจะเป็นขาขึ้น “ราคา” และ “ปริมาณ” จะต้องเคลื่อนไปในทิศทางที่สอดคล้องกัน
ตอน
ที่ 4 ถ้าเราเลือกหุ้นพี/อี ต่ำ พื้นฐานดี แต่ซื้อแล้วราคาไม่ขึ้น…มีแต่ลง
แสดงว่าความคิดของเรา “ผิด” คุณต้องเปลี่ยน “อย่าดันทุรัง”
ตอนที่ 5 สมัยที่ยังเล่นหุ้นไม่เก่ง วิธีที่ผมใช้…จะลอกข้อสอบคนเก่ง แต่ระหว่างที่เราลอกข้อสอบเขา เราก็ต้องพัฒนาตัวเองตามให้ทัน
ตอนที่ 6 ในการเล่นหุ้นให้ชนะตลาด เราต้องพายเรือตามน้ำ อย่าพายเรือทวนน้ำ เพราะการ “ฝืนกระแส” จะทำให้เรา “เสี่ยงสูง” ที่จะขาดทุน
ตอนที่ 7 จากประสบการณ์ 20 ปี จะซื้อหุ้นให้ได้กำไร เราต้องกล้าไปจ่ายตลาด “ตอนประมาณ ตี 5″ หรือ อีก 1 ชั่วโมงฟ้าจะสว่าง…ผีไม่มี
ตอน
ที่ 8 วิธีการเอาตัวรอดในช่วงที่ต้องเผชิญกับ “วิกฤตการณ์”
ทางเดียวที่จะทำให้เรา “รอด” คือ การตัดนิ้ว (Cut Loss)
ยอมขาดทุนรักษาชีวิต
ตอนที่ 9 ความลับของเงินจะเติบโตก็เฉพาะกับคนที่รู้จักใช้มัน เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม
ตอนที่ 10 การเล่นหุ้นเพื่อหวังกำไร 3-5% เป็นการลงทุนที่มีโอกาส “ร่ำรวย” ได้ยาก!!! เพราะการตัดสินใจซื้อ-ขายบ่อย โอกาสผิดพลาดจะสูง
ตอนที่ 11 คำศัพท์ของนักเล่นหุ้น เขาบอกว่า “ลูกยังเล็กอยู่” เราจะพลาดไม่ได้ หมายความว่าหุ้นตัวนี้ “อันตราย” เราต้อง Cut Loss ทิ้ง
ตอน
ที่ 12 ในจังหวะที่หุ้นเป็นขาขึ้น เราต้อง Let the Profit Run
ปล่อยให้กำไรวิ่งเต็มสตีม
เมื่อไรที่ราคาเริ่มปรับฐานลงมาพร้อมวอลุ่มเราต้องรีบล้างพอร์ตออกไป
ตอนที่ 13 ท่องเอาไว้เลย “วอลุ่มพีค” คือ “ราคาพีค” และถ้าหุ้นปรับฐานแล้ว “รีบาวด์” แต่ไม่ทำ “นิวไฮ” ใหม่…”มันต้องลง”
ตอน
ที่ 14 ถ้าหุ้นเป็น “ขาลง” แล้ว “วอลุ่มหาย” นี่เป็นตามธรรมชาติ
แต่ถ้าหุ้นเป็น “ขาขึ้น” แล้ว “วอลุ่มหาย” นี่มันผิดกฎธรรมชาติ
ให้สงสัยไว้ก่อนว่า “มันกำลังจะวิ่ง”
ตอน
ที่ 15 นิสัยผมถ้าอะไรที่ไม่แน่ใจเต็มร้อย
ผมจะเข้าไปลงทุนด้วยเงินก้อนน้อยๆก่อน ยิ่งถ้าเป็นหุ้นเก็งกำไร
จะเล่นเป็นรอบ จะไม่ทุ่มสุดตัว และไม่ถือยาว
ตอนที่ 16 คำว่า “ข่าวลือ” คุณต้องแอบพูดในที่ “ลับ” ถ้ามากระจายให้มหาชนรับรู้…มาบอกนักข่าว แสดงว่า “จบรอบ” แล้ว…คุณต้องทิ้ง
ตอน
ที่ 17 ถ้าจะเล่น “หุ้นปั่น” เราต้องซื้อน้อยๆ เกาะตู้เย็น หาค่ากับข้าวได้
แต่อย่าไปเล่นแรง อย่าไปทุ่ม เดี๋ยวเจ้ามือมันจะโยนหุ้นใส่เรา
ตอน
ที่ 18 กรณีที่หุ้นจะปรับตัว “ลงแรง” วอลุ่มมักจะทำ “พีค” ก่อน
ให้สังเกตว่ารายย่อยจะแห่เข้าใส่แบบไม่ลืมหูลืมตา เวลาที่หุ้นปรับตัวมันจะ
“ลงลึก”
ตอน
ที่ 19 ในช่วงของการสะสมหุ้น ถ้าเป็น “หุ้นดี” ให้สังเกตฝั่ง Bid จะน้อย
แต่ฝั่ง Offer จะเยอะ ภาวะอย่างนี้คือช่วงที่ดัชนี SET ประมาณ ตี 4 ตี 5
คนยังเล่นหุ้นไม่เต็มตัว เขาจะรอรับ แต่ไม่ไล่ราคา
ตอน
ที่ 20 “เฮียประธาน” เขาเป็นเจ้าของคอร์ทแบดมินตัน อยู่แถวถนนบางรัก
ฉายาเขาคือ “พญาอินทรี” ถ้าวันไหนที่พวกเรา “เละ” หรือ “เจ๊ง” กันหมด
เขาจะบินมาเลย…เขาจะมาซื้อหุ้น
ตอน
ที่ 21 การอ่านอารมณ์ตลาด ถ้า “รายย่อย” สงบเสงี่ยมเจียมตัว “ฝรั่ง”
ไม่เข้า บอกได้เลยว่า เล่นหุ้นไม่ได้ตังค์ ถ้าจะเล่นหุ้นได้กำไร
รายย่อยต้องมีจุดมั่นใจ นักเก็งกำไรแห่กันเข้ามาเล่นตามน้ำ ตลาดแบบนี้
“ได้ตังค์”
ตอน
ที่ 22 ถ้าเราเทรดหุ้นทุกวัน สมองมันไม่มีจุดคิด
การตัดสินใจบ่อยมันพลาดได้ง่าย คุณต้องรอจังหวะ
รอให้เครื่องมือทางเทคนิคยืนยัน แล้วทุกคนเริ่มกลัวกันหมด
ตรงนั้นคือจุดที่ปลอดภัยที่สุด ซื้อเสร็จก็ใส่ปี๊บเอาไว้
ตอน
ที่ 23 ถ้าคิดจะ “สร้างราคาหุ้น” แล้วไม่ให้วงแตก มือทำหุ้นที่เป็นมืออาชีพ
เขาจะบอกเจ้าของหุ้นว่า คุณต้องโอนหุ้นมาให้ก่อน
แล้วต้องเอาเงินมาให้ด้วย…ล้านเปอร์เซ็นต์เลย ถึงจะสำเร็จ !!!
ตอน
ที่ 24 พูดตรงๆผมเคยเล่นหุ้นปั่น วันที่ผมขายหมด บางคนไม่ได้ขาย
ผมเสียเพื่อนไปก็หลายคน เสียน้องไปก็หลายคน สุดท้ายมันไม่ได้อะไรขึ้นมา
มันไม่คุ้มหรอก…เชื่อผมสิ!!!
ตอน
ที่ 25 วิธีการลงทุนแบบ “แวลู อินเวสเตอร์” ส่วนตัวมองว่า “มันเสี่ยง”
บางทีหุ้นลงก็ต้องถือ เพราะคุณคิดว่าพื้นฐานมันไม่เปลี่ยน
เดี๋ยวมันก็ต้องกลับมา แต่เมื่อไรล่ะ!! ถ้าคุณไม่ Cut Loss ตอนหุ้นลง
มันเสียโอกาส
ตอน
ที่ 26
ลักษณะตลาดหุ้นที่แกว่งตัวออกด้านข้างและไม่มีข่าวดีอะไรใหม่ๆเข้ามาในตลาด
คนที่เล่นหุ้นแล้วได้ตังค์ ต้อง “เล่นรอบ” คือ เล่นหุ้นแบบ “ปิงปอง”
จะได้เปรียบ แต่อย่าไปทุ่มเทอะไรกับมันมาก
ตอน
ที่ 27 วอร์แรนท์ที่ราคาแปลงสภาพ “ต่ำกว่าหุ้นแม่” ยิ่งเหลืออายุน้อย
เจ้ามือยิ่งกดรายย่อยให้ปล่อยหุ้นออกมา
เพราะเขารู้ว่าไม่มีเงินไปแปลงสภาพแน่ เขาก็บีบซื้อราคาถูกเอาไปแปลงสภาพเอง
นอกจากนี้ “เสี่ยยักษ์” ยังมีเคล็ดไม่ลับ ที่อยากฝากแฟนๆ “ถนนนักลงทุน” อีก 5 ข้อ “คำพูดที่ผมอยากจะฝากไว้ จำเอาไว้เลยนะ…”
- 1. อย่าตามหลังมวลชน
- 2. จุดที่มั่นใจที่สุด คือ จุดที่อันตรายที่สุด
- 3. จุดที่อันตรายที่สุด คือ จุดที่ปลอดภัยที่สุด นั่นคือ ประมาณ “ตี 5″ ถึง “ตี 5 ครึ่ง” (ก่อนฟ้าสาง)
- 4. อย่าคิดคนเดียว อย่าตอบคำถามคนเดียว อย่าเล่นหุ้นคนเดียว และ
- 5. คนเล่นหุ้นให้ชนะ ต้องเลิกนิสัย “ถามเอง-ตอบเอง-เออเอง” สุดท้าย “เจ๊งลูกเดียว”
...เสริมต่อน่ะครับ...
"เสี่ยยักษ์" ขอปักธงเป็นแคมเปอร์"
"เวลาคนถามผมว่า จะซื้อหุ้นอะไร ผมก็จะถามเขากลับว่า
คุณรู้มั้ยหุ้นตัวนี้มีกำไรเท่าไหร่ พื้นฐานของหุ้น เจ้าของหุ้นเป็นไง
หุ้นมีจุดขาดทุนตรงไหน คุณรู้แล้วหรือยัง ถ้าคุณยังไม่รู้
คุณไปดูก่อนแล้วค่อยมาถาม ผมดีกว่า คือผมอยากให้ทุกคนเป็นมืออาชีพ
ผมเน้นมากเลย "เสี่ยยักษ์" ชื่อจริงของเขา "วิชัย วชิรพงศ์"
นักเล่นหุ้นขาใหญ่ชื่อดัง ที่มักถูกนักเล่นหุ้นรายย่อยสอบถามถึงหุ้นที่เล่น
เพื่อหวังจะเกาะกระแสเก็งกำไรตามด้วย
เสี่ยยักษ์บอกว่า
การจะเล่นหุ้นประสบความสำเร็จได้ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเรียนรู้
ซึ่งแต่ละคนจะสำเร็จจากตลาดหุ้นกันหลากหลายรูปแบบ
และต้องดูตัวเองเหมาะกับสไตล์ไหน เพราะความเป็นจริงของตลาดหุ้นนั้น
ทฤษฎีกับการปฏิบัติคนละเรื่องกันเลย
และการเล่นหุ้นจะเป็นเหมือนแฟชั่นเปลี่ยนตลอดเวลา ถ้าจับทิศทางไม่ถูกก็แพ้
กางตำราเล่นหุ้นยังแพ้
"ผมมาเล่นหุ้นใหม่ๆ เปิดเล่นตามตำราเลย
ซื้อหนังสืออ่านวิธีเล่นหุ้น หุ้นพี/อีต่ำจะดี เล่นไปเล่นมาแพ้ฮะ คือ
แฟชั่นมันไม่ใช่ เขาไปทะเลกันใส่กางเกงขาสั้น
แต่เราใส่กางเกงขายาวรองเท้าบูต ไม่เข้าท่าคล้ายกับว่าคุณจะลงทุน
แต่คุณไม่เป็นมืออาชีพ โอกาสชนะก็น้อย
ผมเล่นหุ้นเป็นจากการอ่านหนังสือไปซื้อจากตึกตลาดปี"25-26 ตลาดการลงทุนจะสอนไว้ว่า ทุกๆ รอบตลาดจะมีไครซิส ผมก็รอจนเกิดแบล็กมันเดย์ (ปี"30) ผม
เข้ามาลงทุนเลย ตอนนั้นดัชนีต่ำมาก แต่ด้วยความที่เราไม่ใช่มืออาชีพ
กลัวเงินหมดมากกว่าได้ จึงไม่กล้าตัดสินใจตลอดเวลา ช่วงนั้นเอาเงินมาลงทุน 2.5 ล้านบาท ยุบไป 5 แสนบาท คนอื่น เพื่อน เสี่ยปู่ รวยกันหมด"
เมื่อขาดทุนเงินหาย 20% ก็รู้สึก
ถอดใจและกลับไปทำงานที่บ้านโรงงานเส้นหมี่ที่อยุธยา
แต่ได้ข้อคิดจากพี่ชายที่เป็นหมอว่า "ได้สู้เต็มที่แล้วหรือยัง
ของอย่างนี้ต้องมีการจ่ายค่าเทอม" จึงตั้งใจว่าคนอื่นทำงานกัน 8 ชั่วโมง แต่ตัวเองจะขอทำซัก 10 ชั่วโมง ถ้ายังแพ้ก็จะขอสู้เป็น 12 ชั่วโมง จึงจุดประกายขึ้นมาทีละนิดๆ จึงอยากจะเน้นว่า "คนเราต้องใช้ความพยายาม"
เสี่ยยักษ์เล่าว่า เพื่อนของภรรยาเป็นทันตแพทย์สนใจจะเล่นหุ้นมาก เพราะไม่อยากทำงานแล้ว โดยหวังว่าขอแค่ทำกำไรเพียง 5-10% เอา
แบบแค่เล่นๆ ซึ่งคนส่วนใหญ่จะคิดอย่างนี้กันเยอะมาก ซึ่งทางปฏิบัติจริงๆ
ตลาดหุ้นไม่ได้ทีเล่นทีจริงด้วยนะ เวลากินทีกินรวบหมด
ถึงแม้จะบอกว่าขอเอากำไรแค่น้อยๆ แต่อีกมุมหนึ่ง มีเงาใหญ่ๆ
ที่เขาไม่รู้ว่าคุณจะเอามากหรือน้อย ส่วนใหญ่จะโดนแบบนี้กันหมด
เหมือนเวลาสึนามิมา มันรวบคุณหมดไม่รู้ตัว
เจาะหาสไตล์เล่นหุ้น
เสี่ยยักษ์บอกว่าการเล่นหุ้นต้องสไตล์ใครสไตล์มัน ซึ่งย้อนกลับไปเมื่อ 10 กว่า
ปีก่อน ช่วงนั้นเสี่ยสองเด่นสุด ใครไม่เล่นหุ้นเสี่ยสองก็ไม่มีทางรวย
เพราะเมื่อก่อนยังไม่มีกองทุน ไม่มีสถาบัน และต่างชาติไม่มาก
แล้วผู้จัดการกองทุนเพิ่งจบใหม่ๆ ยังไม่มีประสบการณ์ตลาดหุ้นมาก
กองทุนซื้อหุ้น พื้นฐานเสร็จหมด แม้แต่หุ้นแบงก์ก็ไม่ขึ้นกัน
แต่หลังเกิดไครซิสผ่านมา 10 ปี ดัชนีลงมา 200 กว่าจุด รายย่อยแมลงเม่าตายหมด เหลือแต่คนเก่งๆ และกองทุนมีประสบการณ์มากขึ้น ขณะที่ต่างชาติใหญ่ขึ้น ดัชนีขึ้นมาเป็น 400 จุด ช่วงนั้นมีหุ้นพลังงานเข้ามาอย่าง ปตท. ที่ปรับตัวขึ้นหลายร้อยเท่าในวันนี้
จุดเปลี่ยนการลงทุนเกิดขึ้นหลังตั้งข้อสังเกตได้ว่า
หุ้นรัฐวิสาหกิจ หรือหุ้นมวลชน จะต่างกับหุ้นเอกชน
ที่เจ้าของเข้ามาแล้วหวังเอาเงินออกไป
ซึ่งไม่ใช่ระดมเงินตรงอย่างที่ตำราว่ากัน
ถ้าไม่เชื่อลองไปดูหุ้นปั่นแต่ละตัว พอมีหุ้นพลังงานเข้ามา
เลยจับตาลงทุนหุ้นนี้เลย อย่าง ปตท.เปิดจองที่ 35 บาท ช่วงนั้นไปจองที่ต่างจังหวัดเลย เพราะคนเล่นหุ้นน้อย ก็ขอเบอร์ 1 ทุกๆ อำเภอ อำเภอละ 1 ชื่อ ซึ่งได้หุ้น ปตท. มา 7 แสนหุ้น แต่ตอนหุ้นเข้าตลาดหุ้นก็มีแรงเทขาย จากรายย่อย โดยเขย่าราคาจน ปตท. เหลือ 28.75 บาท เพราะรายใหญ่เขาไม่ให้ได้กำไรไปง่ายๆ
"ผมก็ขายนะ แล้วนำเงินไปเล่นหุ้นอื่นเรื่อยๆ แต่พอ ปตท.ขยับราคาถึงจุดจุดหนึ่ง เริ่มดีขึ้น ผมก็สั่งซื้อ ปตท.จริงๆ จังๆ อีกครั้งที่ 70 บาท ที่พูดตรงนี้ เพราะอยากโฟกัสว่า ต้องเล่นหุ้นดีมีพื้นฐาน ซึ่งตอนนั้นขึ้นมา 190 บาท
รอบแรก ผมยังไม่ขายเลย ถ้าคุณจะประสบความสำเร็จในตลาดหุ้น
คุณต้องถือยาวให้ได้ แต่โดยธรรมชาติของตลาดมันเย้ายวน ทำให้อยากกำไร
นี่คือสไตล์ เรามาเล่นหุ้นมวลชน มี 2 ตัว ปตท. กับ ปตท.สผ. เพราะเป็นหุ้นมหาชน"
"ตั้งแต่นั้นมา พอร์ตใหญ่จะมีหุ้นพลังงาน ผมสำเร็จจริงๆ
เลยจาก ปตท. และ ปตท.สผ. เป็นหุ้นขุนศึกคู่ใจ
อย่างช่วงตลาดหุ้นขึ้นแรงรอบที่ผ่านมา โชคดีที่จับทิศทางตลาดถูก
ที่หันมาเล่นหุ้นเกี่ยวกับคอมโมดิตี้อิงกับราคาตลาดโลก ก็เลยเล่นหุ้นเพียง 2 ตัว
นี้ แฟชั่นปัจจุบัน คุณต้องเล่นหุ้นตามสถาบันต่างชาติ กองทุน
คุณต้องเล่นหุ้นแบบนี้ถึงจะชนะได้
คุณจะยังไปติดเล่นหุ้นปั่นเดิมไม่ได้แล้วนะ เพราะปั่นก็แปลว่า ไม่จริง
ของไม่จริง ปั่นขึ้นมาตีฟองขึ้นไปเรื่อยๆ"
ทฤษฎีห่านบิน
เสี่ยยักษ์ก็ยอมรับว่า
ในช่วงเกิดปัญหาซับไพรมมองผิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงได้หยุดเล่น
ทำให้ไม่มีหุ้นอยู่ในพอร์ตเลย ตอนหลังจึงมาวิเคราะห์เห็นวอแรนบัฟเฟด
กล้าเข้ามาตั้งกองทุนแล้วรับซื้อหน่วยลงทุนราคาถูก
ก็สะท้อนว่าความเสี่ยหายน่าจะจบที่จุดๆหนึ่ง จึงได้ข้อคิดว่า
เวลาเกิดวิกฤตจากแอ็กซิเดนต์ ตลาดหุ้นจะฟื้นตัวกลับได้เร็ว
ต่างจากวิกฤตเศรษฐกิจที่ต้องใช้เวลาฟื้นตัวนานกว่า จึงได้เปลี่ยน
แปลงมุมมองทันที เผอิญหุ้นทั่วโลกก็ขึ้น ซึ่งตาม "ทฤษฎีห่านบิน"
ถ้าห่านตัวหนึ่งบินขึ้นไป เดี๋ยวห่านตัวอื่นก็จะบินตาม
พอห่านตัวไหนจอดก็จะจอดลงกันทั้งฝูง
"หลังๆเราติดตามทฤษฎีห่านบิน พอห่านเริ่มบินเราก็บินด้วย
ไม่ใช่บางคนยังแช่น้ำอยู่ บางคนบอกอย่าไปเล่นหุ้นตัวใหญ่ๆ เลย
ที่จริงไม่ใช่นะ ผลตอบแทน ปตท.สผ. 20% เลยใน 2 อาทิตย์ช่วงนั้น ต้องมองภาพใหญ่ให้ออกว่า ราคาน้ำมันโลกขึ้นแน่ถึง 90 เหรียญ/บา
รเรล แล้วกราฟของน้ำมันชี้ว่ากำลังเริ่มตัดขึ้น เผอิญเราวิเคราะห์ถูก
ตอนนั้นมีคนอื่นชวนเล่นหุ้นตัวนั้นตัวนี่ แต่ผมไม่เล่น
พวกหุ้นเล็กหุ้นปั่นการเมืองก็เคยเล่นแล้ว โดนหมด นิสัยผมชอบถือหุ้นยาว
ถ้าได้กำไรน้อยๆ ไม่เอา เลี้ยงหมูต้องเลี้ยงให้อ้วนๆ ไม่ใช่ซื้อมาจับขายเลย
มันต้องเลี้ยงทีเดียว 90 กิโลเลย กำไรก็ต้องเยอะๆ ถึงจะชนะ ผมไปเล่นพวกนั้นผมขาดทุนตลอด"
ที่สำคัญการเล่นหุ้นอย่างน้อยต้องมองภาพใหญ่ให้ออก
อย่างเวลาเศรษฐกิจในประเทศไม่ดี
ถ้าจะเล่นหุ้นคุณต้องเล่นหุ้นที่อิงกับราคาสินค้าโลก เช่น หุ้นน้ำมัน
เดินเรือ เพราะไม่มีใครกดหรือกำหนดราคาสินค้าโลกได้
เสี่ยยักษ์มองว่า การเล่นหุ้นในตลาดจะต้องใช้ฝีมือ 70% โชคชะตา 30% ซึ่ง
ถ้าทุ่มเทศึกษาจริงๆ มีโอกาสชนะแน่ จึงอยากจุดประกายว่า ตลาดหุ้นมีโอกาส
แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่า จะเล่นหุ้นยังไง จึงยกตัวอย่างง่ายๆ คือ
ให้คิดว่าตลาดหุ้นเป็นสินค้าที่จะซื้อเก็บ ซึ่งพอเปิดร้านโชห่วย
ควรจะจ่ายสินค้าเข้าร้านตั้งแต่เข้าเพื่อไว้ขาย
ซึ่งตอนเช้าของตลาดหุ้นก็คือช่วงที่ราคาหุ้นลงมากแล้วไม่ค่อยมีคนเข้ามาเล่น
จะเป็นจังหวะซื้อหุ้น จนกระทั่งมีของเต็มร้าน ก็ให้รอจังหวะจ้องขายของออก
แต่วันไหนเขาไม่ฮิตกัน ก็มองหาซื้อของเข้าร้านได้
ซึ่งอยากให้คิดเป็นหลักการค้าอย่างนี้เวลาเล่นหุ้น
"ปกติผมจะซื้อหุ้นตั้งแต่เช้าตี 4 ตี 5 เนื่อง
จากทุกคนบอกว่า ตลาดหุ้นผีดุ แล้วคนเจ๊งหุ้นก็เพราะเจอผี
ซึ่งคำพูดตรงนี้หมายถึง ปกติราคาหุ้นจะมีรอบวัฏจักรขึ้นแล้วก็ลง
ดังนั้นถ้าจะซื้อหุ้นต้องซื้อก่อนคนอื่นตั้งแต่ตี 4 ตี 5 เพราะ
เป็นช่วงที่หุ้นราคาถูก คนที่เจ๊งเขาขายออกมากันแล้ว
แต่ถ้าเข้ามาซื้อหุ้นในช่วงบูมๆ
ก็เท่ากับว่าเข้ามาซื้อหุ้นตอนช่วงที่ขึ้นไปสูง
อย่างนี้มีสิทธิ์เจอผีหลอกได้ เพราะตลาดหุ้นอยู่ในช่วงใกล้ช่วงเวลาตี 2 ตี 3 แล้ว จำไว้เลย เล่นหุ้นต้องมีคนตาย"
ขอปักธงเป็นแคมเปอร์
เสี่ยยักษ์ยอมรับว่า เวลาเล่นหุ้นจะเครียดและจริงจัง
และใช้สมาธิอย่างมาก จะเงียบเลยในห้องเทรดของตน
เพราะถ้าวันไหนล่นหุ้นไม่จริงจังก็จะแพ้ ซึ่งบางทีหุ้นลงทำอะไรไม่ได้
แต่ตรงนี้ยังไม่เครียดเท่าหุ้นขึ้น เพราะต้องมานั่งวางแผนจะเล่นอย่างไรดี
และต้องเปิดตำราเล่มไหนมาสู้ ซึ่งเป็นเรื่องยากจริงๆ
และเวลาเล่นหุ้นกลับบ้านแล้วจะต้องจดไดอะรี่เขียนกลยุทธ์ไว้ว่าเล่นหุ้น
วันนี้แพ้เพราะอะไร เก็บเป็นตำราเลย
"อย่างเมื่อ 2-3 วัน ผมเก็บไดอะรี่เล่มเก่ามาอ่าน เพราะหุ้นที่เล่นมันเข้าทางเดิม ก็รู้สึกเหมือนเคยแพ้มา คือ ในช่วงหุ้นขึ้นมา 20% ปตท.สผ. ขึ้นมา 20% ผมต้องทำยังไงดี ในตำราผมเขียนเลย ถ้าในระยะเวลาอันสั้น เมื่อไหร่ที่หุ้นขึ้นมาถึง 20% ให้
ทยอยขายทิ้ง นี่หมายถึงตำราของแต่ละคน
อย่างน้อยไดอะรี่จะมีเร็กคอร์ดส่วนตัว คุณจะได้จำความรู้สึกมันเสียเปรียบนะ
ดีที่ผมรีบกลับไปดู ถ้าขึ้นมาเร็วๆ ขนาดนี้ ต้องทยอยขายดีกว่า
ผมเลยขายไปเรื่อยๆ จนหมด แต่ถามว่าปรับตัวลงจะเล่นอีกไหม ก็เล่นอีก
ตอนนี้รอปรับตัวลงอยู่"
สำหรับขนาดพอร์ตลงทุน เสี่ยยักษ์บอกว่า
"พอร์ตตอนนี้สูงสุดแล้ว บอกแค่ว่ามีเยอะละกัน ผมมีอิสระภาพทางการเงิน
อยากใช้ได้ใช้ ไม่ต้องคิดมากวันนี้"
ที่ผ่านมาช่วงเล่นหุ้นใหม่ๆ พอพอร์ตโตขึ้นจะบอกครอบครัวว่าหากพอร์ตโตถึง 100 ล้านจะซื้อรถเบนซ์ ซึ่งก็สามารถทำได้ตามเป้า ซึ่งจะตั้งเป้าใหม่ว่าถ้าถึง 300 ล้านบาท จะซื้อรถสปอร์ต ในที่สุดก็ทำได้ และที่อยากได้คือรถเฟอร์รารี่สีแดง 20 ล้านบาท ซึ่งตั้งเป้าว่าถ้าพอร์ตได้ 600 ล้านบาท ก็จะซื้อแล้วก็ได้จริงๆ
"ที่พูดไม่ใช่จะบอกว่าฟุ่มเฟือย แต่จะบอกว่า
เวลามีกำไรเล็กๆ น้อยๆ อย่าไปใช้ ให้เก็บไว้ก่อน เหมือนเลี้ยงหมูให้อ้วนๆ
หรือต้นไม้เลี้ยงไว้โตๆ ถึงค่อยแยกกระถางค่อยๆ ปล่อยให้โตไปเรื่อยๆ ก่อน
ไม่ใช่ว่าตัดดอกเลย ผมเห็นบางคนหนุ่มๆ เล่นหุ้นมากำไร 3 ล้านซื้อนาฬิกาเรือนละ 7 แสน ไม่ได้ พอมีค่อยขยับจะดีกว่า แล้วถามเราไปกู้ได้ไหม ก็ไม่ได้ เพราะอาชีพเล่นหุ้นเสี่ยงมากจริงๆ"
วันนี้ถนนเล่นหุ้นของเสี่ยยักษ์เล่าว่า
ได้ปีนขึ้นมาถึงยอดเขาลูกหนึ่งที่พอใจแล้ว ก็จะขอปักธงตั้งแคมป์ตรงนี้แล้ว
เพราะอยากพักผ่อนหาความสุข ซึ่งตอนนี้ก็มีจัดสรรเงินไปลงทุนที่ดินด้วย
บ้านพักตากอากาศที่ครบครันหลังใหญ่
"ชีวิตของคนมีหลากหลายรูปแบบ บางคนก็สู้ต่อไป
บางคนก็ไม่สู้พอแล้ว ส่วนของผมก็เป็นแคมเปอร์ ขึ้นถึงยอดเขาลูกนี้ก็พอแล้ว
อยากพักผ่อน แต่ก็มีบางคนที่ยังต้องการจะปีนต่อไป พอเขาพักหายเหนื่อย
ก็ปีนไปยอดเขาอื่นๆ อีกอย่าง วันนี้ความเป็นนักฆ่าผมหายไป killer instint คุณ
ต้องมีนะ เมื่อก่อนผมทำการบ้านขยันตลอดเวลา แต่ตอนนี้ผมไม่ใช่แล้วนะ
รักสบาย เหลือแต่ชั้นเชิง แต่ความรู้ใหม่ๆ เราไม่มีแล้ว
กลางคืนพวกเด็กหนุ่มเขาแขตในเซตเทรด แต่ผมไม่มีแล้ว ความสดไม่มี
เมื่อไหร่ที่ไม่มีตรงนี้ คุณสู้เขาไม่ได้"
เสี่ยยักษ์ทิ้งท้ายว่า ด้วยอายุกว่า 50 ปี
ก็ไม่ขออะไรมากไปกว่าเห็นความสุขความสำเร็จของลูกหลาน
ซึ่งตอนนี้ก็มีหลานเข้ามาเล่นหุ้นประสบความสำเร็จ
ต่อไปก็ว่าจะให้ลูกลองเข้ามาเล่นหุ้นซัก 1 ล้านบาท ให้เข้ามาเรียนรู้หาประสบการณ์ในชีวิตจริงๆ โดยเฉพาะในตลาดหุ้นว่าของจริงโหดร้ายแค่ไหน
ขอขอบคุณ http://wizard-kids2m.blogspot.com
